Usapang Pangarap

I

Kung pangarap lang ang pag uusapan. Aba'y marami ako n'yan. Gusto kong maging teacher balang araw, gusto ko ring maging doktor, minsan nga gusto ko ring maging abogado at ang talagang kakaiba gusto ko talagang maging diyos.

Cool kasi yun. Isipin mo nga lahat ng bagay ikaw ang may kayang gawin, lahat ng bagay nangyari na, nangyayari at mangyayari palang alam mo rin.

Hindi pa nakakainip maging Diyos. Sasayawan at kakantahan ka kasi ng mga deboto. Minsan nga may acting pa. At dahil nga all knowing ako. Eh, bago pa kumalat ang mga tsismis sa tindahan ni Aling Baby e alam ko na iyon. Hindi rin naman ako magugutom dahil sisimulan ko ng kunin yung mga inaalay na prutas, tinapay at wine tuwing may misa.

Pero hindi naman puro saya ang pagiging Diyos. Madalas nakakabuwisit rin yun. Pano kasi ang daming hudas na hindi mo maunawaan kung bakit ba naman kasi ang kakapal ng kara na gumawa ng kalokohan tapos sa Diyos ihihingi ng patawad. E ano nga ba naman ang pakelam ko kung gumawa sila ng katarantaduhan, E hindi naman sila sa akin nagkasala. Pwede ko bang sabihin kay Mama Betsay na sorry po hindi ako gumawa ng assignments kaya na-zero ako sa quiz. Pero okay lang po yun. Pinatawad na naman po ako ni God. Malamang patay. Siguradong didipa ako sa munggo pag nagkataon.

Anak ng tipaklong. Bakit ba ang bata kahit na may point, pointless pa rin. Madalas naman kung mapapakinggan lang e may point naman talaga. Kung sabagay kaya nga tinawag na magulang ang nakatatanda. Magulang talaga. Hindi mo masusukol kasi'y matanda nga at ikaw ang bata.

Kapag nalaman ni Mama ang pangarap ko malamang sasabihin nya wala akong modo kaya nevermind. Erase, erase, erase! Makapanood na nga lang ng little miss Philippines. Kokopya na lamang ako ng pangarap mula sa kanila.

Pero teka maaga pa pala. Anime pa ang palabas sa TV. Naisip ko gusto ko ring maging tagapagligtas. Parang kagaya ni Gokou. Pero imposible. Kahit anong "hame hame weyb" ang gawin ko walang lumalabas na kung ano sa kamay ko. Ang talagang may kakayahan lang gumaya kay gokou dito sa amin e si Daniel. Pano kasi kapag nag hahame hame weyb sya e hindi naman talaga sa kamay nya may lumalabas, ang ikinatatakbo namin. Sa bibig, talsikan kasi ang laway nya.

Ah sa loob nalang ako ng bahay. Magbubutingting ng mga kung anu - ano. Mag uusyoso sa ginagawa ng lola.

Pag ganitong oras kasi e nagsisimula na syang magluto ng pananghalian. Kapag nainis yun sa kakulitan ko bibigyan ako ng piso nun. uutusang bumili nang tsitsirya na ang talagang goal e, ang mapalayo ako sa mga ginagawa nya.

Hay nakakabagot, bakit ba kasi pag bata ka pa wala kang magawa.

Dito nagsimula yung unang bisyo ko. ANG NAKAKA ALIW, NAKAKA ALIS INIP AT NAKAKA PAGPALIPAS NG ORAS. Ito ang art ng pagtunganga. Tumutunganga ako kapag walang pwedeng gawin at kahit na may pwedeng gawin pero ayaw kong gawin.

Madalas na ipinapa - panuod sa akin ang "little miss". Isasali daw ako dito ni Mama Betsay. Kailangang manood. Kailangang mag praktis.

Kaway - kaway, ngi - ngiti - ngiti, tapos sasabihin mo yung litanyang "Magandang tanghali po sa inyong lahat, ako po si Lukrecia Katigbak. May kasabihan po tayong, ang batang makulit pinapalo sa puwit! Ay tenkyu baw!" Sabay bow nga sa huli.

Kapag tinanong na sila ng host "Ne, anong gusto mong maging paglaki mo at bakit?"

Iba - iba talaga ang gusto nila.

      - gustong maging doktor
      - gustong maging inhinyero
      - gustong maging abogado
      - gustong maging guro

Etcetera, etcetera, blah, blah, blah...

Basta kahit na anong istorya ang dulo talaga, at ang sagot sa tanong na bakit, ay gustong makatulong sa mahihirap. Hay, kung alam lang nila ang talagang nangyayari pag nagsipaglaki na kami.

Pero alam nyo, kung lahat nga ng tao e, mag iisip ng tulad ng mga contestant ng little miss. Aba! Posible na ang all time favorite wish ng mga Miss Universe, ang walang kakupas - kupas na world peace.

ANG WORLD PEACE kasi ang sulusyon sa lahat ng problema ng sambayanan.

Trenta y otso pesos daw ang bala ng M16. Kung may world peace, aba, hindi na kailangan ng bala. Wa;a naman kasing giyera. Kung walang gyera e di malaki ang matitipid ng gobyerno sa pambili ng bala. Hindi na rin naman kasi kailangang ang mga ito.

Hindi na rin pala magkakahiwalay ang mga pamilya. Dalawa yun e. Yung sapilitang nirelocate dahil sa digma at yung mga lalaban sa digma. At kung makakatipid sa pambili ng bala, malamang wala nang magugutom. May pondo na rin ang gobyerno pampaaral sa mga batang may pangarap sanang pinapangarap. Sayang nga lang ang pangarap, natuyot na kasi kakasinghot.

Anak ng tinapa. Imposible naman kasi yun. World peace, world peace. Ayaw yun ni Tsong.

Hindi kasi papayag si Tsong na walang giyera sa lahat ng mga tropa nito. Pano kasi'y malulugi. S'ya ang nagsusuply ng sumpak sa mga gangster. Kapag walang nag aaway walang kikitain. Ah! Tama ang solusyon para wag malugi. Pag away - awayin sila.

Kapag magkaka away sila may bibili na ng sumpak at pulbura. Buhay ang negosyo! Patay ang tao! Pakelam ba nya kung madamay ka. Hindi ka naman nya kilala. Tsaka kung patay na ang tao wala nga namang magugutom...

Ano pa nga ba ang gagawin ko? May magagawa nga ba ako? Ikaw ano kaya sa palagay mo?

Pangarap talaga nilang mag Miss Universe ako. Sisimulan nila sa Little Miss Philippines. Kagaya ko kung alam lang nila ang mangyayari pag laki ko. (mafrufrustrate lang talaga sila)