Ang iskwater sa Pilipinas ay Pilipino

Hindi ako makatulog. Ayaw manahimik ng mga palaka. Parang hindi rin nauubos ang mga lamok. Napaghahandaan na nila ang hangin.

Nag gigym na sila. Hindi na tinatangay ng electric fan. Ako lang ang lalamigin. Hindi na rin sila hinihika sa katol, ako nalang. Hindi rin sila kumokonti, mas dumarami pa. Pero hindi nila problema ang over population. Nagsheshare naman kasi sila ng pagkain. Pwedeng madaming lamok ang kakagat sa isang tao. Ang ending nun sanlaksang pantal ang nakukuha ko sa magdamag. Piyesta ang mga lamok.

Nagmumukang pang 7 wonders ang balat ko. Mukang chocolate hills.

Ang hirap maging iskwater sa sarili mong tahanan. Wala akong sariling espasyo. Nakiki - espasyo lamang ako sa mga datihan ng nandito. Ang saklap nito kung wala kang sariling tahanan, kahit na iskwater lang.

Hindi ko pwedeng patigilin sa pag kokak ang mga palaka. Ni hindi ko sila mapipigilan sa pag sulpot nila sa aming bakuran. Mananatili sila dito hanggat hindi nauubos ang mga lamok. Hindi rin naman nauubos ang mga lamok. Mas dumadami pa ang lamok. Mas dumadami rin ang palaka. Mas lumalaki ang delubyo ko sa pag - tulog. Maingay na ay malamok pa.

Ang masaklap, hindi ka lang sa bahay mo iskwater. Iskwater ka rin sa sarili mong bayan. Sa lahat yata ng mga bayan dito e may demolisyon. Ang dinedimolish e yung mga lehitimong Pilipino ang mga nag papa demolish e si Mr. Lee, Mr. Tan, Mr. Uy at kung sino - sino pang hindi naman Pilipino. Sino ba talaga ang nag mamay ari ng Pilipinas?

Kung Pilipino ka malamang hindi ito sa iyo. Masakit, pero totoo.

Minsan susubukin ka talaga. Sa argumento ng kung sino ang tama o mali sa bungguan sa kalsada ang kaskaserong foreigner o ang mamang tsuper ng jeep. Malamang ang mali, yung kawawang tsuper ng jeep. Kapag nangibang bayan ka, tapos napatay mo ang rapist mong amo. Bitay ka. Kung dito sa Pilipinas nakapatay sila, dedeport mo lang sa bansa nila, sa atin pa galit.

Peste. Buti pa ang bahay ng anay na pinaniniwalaang nuno sa punso may sariling lugar na hindi sila ginagambala. Ang tao ginagambala ng kapwa tao. Ang laki ng bahay, wala namang nakatira, tapos gusto pa yung bahay ng iba. Mayroon nang malawak na lupa, nang - aangkin pa ng maliit na sa iba. Gahaman.

Ang Paghihiganti Ni Sisa

Akala mo ba trip lang ni Rizal na sa istorya nya ay mabaliw si Sisa?

Nuong istudyante pa ako, buong akala ko kaya sya nabaliw dahil nga hindi nya makita ang anak na si Crispin. Pero kung babasahin ulit malinaw na malinaw ang paglalarawan ni Rizal na hindi baliw si Sisa ng pumasok sa simbahan at magmakaawa sa prayle para matulungan syang mahanap ang anak.

Nung paglabas na lamang nya sa simbahan sya nabaliw.

Mas naging malinaw ito nung tumalon si Juli at nagpakamatay upang iligtas ang kanyang puri't dangal sa mapagsamantala.

Ninakawan ng puri ang kababaihang Pilipino ng mga dayuhang mananakop at ang masaklap hanggang ngayon ay ganito pa rin ang kalagayan ng ni walang hustisyang natatanggap ang kababaihan ng ating bayan. Bagkus ang ating pamahalaan ay humihikayat pa lalo sa mga dayuhan na manggahasa dito sa ating bayan. Ilang rapist na G.I.Joe ba ang nakulong sa atin, kahit na mahatulang guilty, wakadoo.

Hanggang sa kasalukuyan, patuloy na dinadahas ang kababaihan at kahit na nagbuo ng institusyon ang pamahalaan para sa pagprotekta sa karapatan ng kababaihan hindi nila sinisiryoso ang mga ito. Madalas ang mga mandarahas pa ang pinoprotektahan nito.

Pero mas matapang na ang kababaihan ngayon. Nadiskubre na nila ang lakas sa pagsasama - sama. Yung hindi mababaling pagkakaisa na tutulan at wakasan ang pagsasamantala.

Balang araw kasama ako sa paghihiganti ni Sisa at ng marami pang dinusta't pinagsasamantalahang kababaihan sa buong mundo.

ESTERO'T PAG - IBIG

Paano ko nga ba mailalarawan sa salita ang sayang nararamdaman ko ngayon? Natulog ako ng nakangiti kagabi. Parang walang panganib, walang pangamba. Ni hindi ko nga namalayan ang oras na kinabukasan na pala. Basta alam kong masaya ako.

Nakikipag kwentuhan ako kay nanay Maria. Makulit kasi ang apo nya, kaya yung bata ang topic namin. Kung anu - anong naiisipan kahit na madaling araw na. Parang walang kapaguran. Parang ayaw tumigil. Hindi ko alam kung saan ako humuhugot ng pasensya sa araw na ito. Dati'y alam na alam kong bugnutin ako. Alam na alam kong napipikon ako. Pero ngayon masaya lang ako.

Dito kasi, may mga bagay na alam kong hindi ko kaya. Palasuko kasi ako at madalas na tinatamad, pero dito nagagawa ko ang maraming mga bagay. Kahit ang mga kasama ko nagugulat. Kung sabagay ako nga mismo nagugulat.

Nagkakasya ako sa kung anung meron, pag hindi kasya e, di pag - kasyahin.

Hindi naman talaga marumi dito. Hindi lang maayos ang pagkakatagpi - tagpi ng mga bahay. Kulang lang rin talaga sa materyales. Pero walang lamok at langaw. Sabi ni Tatay ni Rhina natyempuhan ko lang raw. O siguro masaya ako sa pagtulog ko kaya hindi ko nalang namalayan.

Unti - unti ko nang nakikilala ang mga tao dito. Hindi na ako bagong muka.

Kasabay ng familiarization ang pagka alis ng pagkahiya. Nasasanay na ako.

Maraming bagay na hindi ko inaakalang kaya ko at kakayanin ko ang dito ko nagawa ang mga iyon. Umakyat sa pader, umudo sa estero, umakyat sa lateral na hagdanan at lumakad sa makipot na daan.

Dito pinaka - masarap ay masayang kumain. Sama - sama kasi. Masaya ang mga tao. Minsan di nagkakaintindihan pero hindi naman tumatagal ang mga alitan.

Hindi ako napapaligiran ng mga taong magkakakilala pero hindi nagpapansinan. Dito kasi lahat sila nagbabatian.

Nagbabago na ang pananaw ko sa mga binansagang "Professional Squatters".

Dito ako naging pinaka - masaya, sa piling nila.

Pang - gulo

Kung hindi kami kikilos

Kaninong puso namin aamutin

ang awa---

Kaninong mata, hihingin

ang pang unawa----

Kaninong mabuting loob

Manggagaling ang pagkukusa!

Kung hindi kami kikilos

At gagawa ng barikada

Sinong pipigil sa kanilang

Dahas, at walang awang pag giba

Sa aming tahanan, sa aming kabuhayan?

Sinong pipigil sa tampalasang kautusan

Na kami'y ipagtabuyan?

Kung hindi kami---

Sino kaya?